Tygrzykowa niepewność.

[tiktaalik]

17 lipca bylem świadkiem walki dwóch samic o pokarm. Mialy blisko siebie rozpięte sieci, jedna nad drugą, a podłatczyn wpadł w tę górną. Pajęczyca natychmiast ruszyła w stronę ofiary, ale jej sąsiadka zrobila to samo. No i zaczęła się kotłowanina. Pająki wszczęły bójkę, która skończyła się w trawie; obie spadły z pajęczyny. Obserwacja chyba ciekawa, ale mam w zwiazku z nią maly dylemat. Pająki są jakoś dziwnie ubarwione. Czy tylko tak mi się wydaje/ A moze to wcale nie A.bruennichi? Proszę o rozwianie wątpliwości.

[red45]

Bardzo ciekawa obserwacja, sam nie widziałem nigdy niczego podobnego. Z tego co pamiętam, to w Europie żyje jeszcze jeden gatunek pająka o podobnym ubarwieniu, ale to już dalej na południe, więc osobiście stawiam na jakieś zaburzenie kolorystyczne u tygrzyków.

[Aneta]

Jak najbardziej A. bruennichi, tylko jeszcze dość młode. A ten południowiec z rodzaju Argiope to A. lobata i wygląda zdecydowanie inaczej.

[red45]

Dobrze myślałem, tylko źle napisałem Pomyliły mi się gatunki - południowoeuropejski z amerykańskim, który pamiętałem ze zdjęcia mojego kanadyjskiego kolegi - http://www.treknature.com/gallery/photo24797.htm

[tiktaalik]

Dodatkowo zwiodły mnie obie sieci, bo brakowalo im owego charakterystycznego dla tygrzyków splotu, zgrubienia. I to pewnie również nalezy tlumaczyć młodym wiekiem budowniczych.

nie widziałem nigdy niczego podobnego

Dla mnie to byl precedens, ktory się dotąd nie powtorzyl.

[Kamilius]

Takie starcie to nic niezwykłego u tygrzyka. W Japoni urządzają nawet popularne walki. Sadzają dwie samice na jednym patyczku, a gdy te się spotkają, zaczyna się pojedynek.

[tiktaalik]

Który kończy sie czym...?
Moje sąsiadki z łaki nie ucierpialy chyba zbytnio, bo po kilku minutach zapasow obie wrocily na swoje pajęczyny. I tylko obiad zyskal na zamieszaniu i uciekl.

[Aneta]

Który kończy sie czym...?

Różnie bywa - często dla wygranej wystarcza zrzucenie rywalki z patyka, ale bywa też tak, że aby pająk mógł być uznany za zwycięzcę musi przeciwnika owinąć w sieć, ukąsić, a czasem nawet skonsumować. Takie walki są - poza Japonią, gdzie nazywają się kumo gassen - popularne także na Filipinach i noszą tam nazwę gagamba.

[tiktaalik]

Ludzie Dalekiego Wschodu miewają tego typu dziwaczne z naszego punktu widzenia pasje. Właściwie wcale bym się nie zdziwił, gdyby zjadali pająki po zawodach i to żywcem.

[red45]

Takie pytanie jeszcze - czy pająki tego samego gatunku są uodpornione na jad swojego gatunku, czy wahania w składzie jadu to sprawa czysto osobnicza?

[Aneta]

Co prawda nie znam żadnych badań na ten temat, ale IMO gdyby były odporne na jad w obrębie gatunku, to np. samice nie mogłyby zabić i skonsumować samców

[red45]

Fakt. Ale może samce są nieodporne Tak sobie zgaduję. Kiedyś widziałem taki program o tym, że zwierzęta są odporne na własne toksyny, nawet jeśli w jakichś okolicznościach same siebie ukąszą. Kolejne ciekawe zagadnienie do zgłębienia.

ps. samiec to pewnie sam ze strachu pada trupem

[Aneta]

Kiedyś widziałem taki program o tym, że zwierzęta są odporne na własne toksyny, nawet jeśli w jakichś okolicznościach same siebie ukąszą.

A pamiętasz może o jakich zwierzętach była mowa w tym kontekście?

[Tomek Paszkowski]

Wtrącę swoje 3 grosze do tematu. I ja pamiętam podaną tego typu informację w którymś z programów przyrodniczych. Chodziło bynajmniej o Heloderma sp., ale nie wiem o który gatunek dokładnie. Wpisując w google wyskakują fragmenty zdań z forów terrarystycznych mówiących o odporności tych zwierząt na własny jad, ale też bez pokrycia. Reasumując - informacje z programów przyrodniczych trzeba nieźle filtrować... warto by znaleźć jakiś wywód naukowy z badań....

[Aneta]

Chodziło bynajmniej o Heloderma sp., ale nie wiem o który gatunek dokładnie. Wpisując w google wyskakują fragmenty zdań z forów terrarystycznych mówiących o odporności tych zwierząt na własny jad, ale też bez pokrycia.

Nie tylko z forów - w notce w angielskiej Wiki dotyczącej Heloderma horridum jest informacja o odporności tego gatunku na własny jad, podana za pracą Daniela Becka "Biology of Gila Monsters and Beaded Lizards" (którą można znaleźć w books.google, ale niestety bez podglądu stron z tym tematem).