Silpha obscura w ciekawej pozycji

[mwkozlowski]

tak ją (jego?) zastałem około metra na ziemią; spało to? węszyło? a może jedno i drugie naraz; odsłoniło w tej pozycji monstrualną tarczkę, raczej oglądaną tylko we fragmencie u owada na szpilce; kto powiedział że chrząszcze żywe są mniej ciekawe od naszpilonych?

[Pawel Jaloszynski]

To jest akurat Silpha tristis.

Paweł

[mwkozlowski]

o.k. tristis! podobne są pokrojem bardzo; wg. klucza Mroczkowskiego cechy różnicujące (punktowanie pokryw) widoczne są pod dużym powiększeniem, tutaj potrzebne jest opatrzenie w omarlicach którego mi brak (kto może mieć rację jeżeli nie Paweł?) , ; konfrontując okazy z colpolon mój typ padł na obscurę (jest też częstsza) i tak zostało...

[Pawel Jaloszynski]

O ile omarlica jest z Polski, to oznaczenie jej po ogólnym pokroju i urzeźbieniu jest łatwe, przynajmniej tak długo, jak nie została u nas znaleziona legendarna Silpha alpestris, z którą już tak łatwo nie jest. Natomiast zarówno S. carinata jak i S. obscura w innych częściach swoich dużych zasięgów tworzą formy tak kompletnie niepodobne do naszych, że aż trudno uwierzyć, że to ten sam gatunek. Wielkość ciała, sylwetka, punktowanie, żeberka na pokrywach podlegają bardzo dużej zmienności i dopiero kopulatory dają pewność.

Wiele omarlic bardzo dobrze i chętnie lata, więc obserwacje rodzajów innych niż Dendroxena na wysokich zielskach czy krzakach zwykle wynikają właśnie z okazyjnego siadania chrząszczy na pierwszym lepszym obiekcie. Dendroxena specjalizuje się w bieganiu po drzewach, natomiast gatunki ślimakożerne potrafią wspiąć się na niezbyt wysokie rośliny, o ile wyczują tam zdobycz (podążają śluzową ścieżką ślimaka). Całkiem niedawno w Promnie pod Poznaniem miałem okazję obserwować, jak Silpha obscura rzuciła się na przechodzącego biegacza z rodzaju Amara i wciągnęła go w kępę traw; ofiara miała uszkodzoną pokrywę i może to wystarczyło, żeby dać szansę przygodnemu drapieżnikowi, który normalnie preferuje nie tylko nieruchome, ale już nieźle śmierdzące posiłki.

Natomiast co do wielkości tarczki, to rzeczywiście w obrębie Staphylinoidea tak wielka tarczka jest cechą wyróżniającą omarlic. Są zresztą rodzaje, w których jest ona jeszcze większa - przykład poniżej.

Paweł

[Rafał Celadyn]

natomiast gatunki ślimakożerne potrafią wspiąć się na niezbyt wysokie rośliny, o ile wyczują tam zdobycz (podążają śluzową ścieżką ślimaka).

...a potem zjadają go na oczach uradowanej gawiedzi ...i w towarzystwie sporej ilości muchówek przeszkadzających we wszystkim,nie tylko w jedzeniu
Pozdrawiam Rafał.