56 Lucanidae: Dorcus, Lucanus, Ceruchus, Platycerus

[Pawel Jaloszynski]

Pędraki jelonków różnią się od wszystkich innych Scarabaeoidea między innymi brakiem poprzecznych zmarszczek na segmentach ciała (inne rodziny mają larwy na pierwszy rzut oka silnie pomarszczone ze względu na 2-3 takie wtórne bruzdy na każdym segmencie); posiadają też po jednym dużym, wyraźnym, owalnym wzgórku po każdej stronie bruzdy analnej. Słowem, larwy Lucanidae są bardzo łatwe do rozpoznania spośród wszystkich pędraków spotykanych w próchnie.

Wszystkie gatunki mają na tyle podobne do siebie larwy, że nie warto zawracać sobie głowy pokazywaniem więcej niż jednej. Stąd taki właśnie wybór; larwa Dorcus parallelipipedus to bardzo pospolity mieszkaniec próchnowisk w drzewach liściastych (ten jelonek jest dużo częstszy niż może się wydawać, występuje również w dużych miastach w alejach i parkach); resztę gatunków, mniej częstych czy nawet całkiem w Polsce rzadkich (ze zbiorów Marka Bunalskiego) prezentuję tylko en face.